zondag 12 februari 2017

'Ze is te zwart, veel te zwart'

DE SOLDAAT EN DE NEGERIN (Sébastien Morice & Didier Quellla-Guyot)
Guy de Maupassant was in zijn tijd een veelgelezen schrijver. In zijn korte bestaan - hij werd drieënveertig jaar - schreef hij talloze korte verhalen die meer dan een eeuw later nog altijd geliefd zijn. Ze verschijnen in boekvorm, worden verfilmd voor bioscoop of televisie en er verschijnen nu ook stripversies van. Nadat Maarten Vanderwiele in 2014 al een aantal korte verhalen bewerkte tot strip (Meneer Bermutier) verschenen kort na elkaar twee uitgaven met  een verhaal van de Maupassant in stripvorm. Vandaag de tweede.
Voor De soldaat en de negerin baseerden Sébastien Morice en Didier Quella-Guyot zich op Boitelle een novelle uit 1889. De tekeningen in deze uitgave zijn heel sfeervol en mooi ingekleurd. Het is het verhaal van de liefde van de soldaat Antoine Boitelle voor de jonge serveerster Norène. Antoine ziet haar werken in het Café des Colonies. Eerst wisselen ze steelse blikken uit, maar dan raapt hij zijn moed bij elkaar en stapt Antoine op haar af. Hij wordt smoorverliefd en wil niets liever dan met haar trouwen. Daarvoor heeft hij echter wel de goedkeuring nodig van zijn ouders en hij neemt haar mee naar het dorpje op het platteland waar hij vandaan komt.
Tot zover lijkt er niets aan de hand te zijn, maar deze vrouw is niet alleen beeldschoon, ze is ook zwart. En dat is een probleem. Hoezeer Norène ook haar best doet en Antoine blijft geloven in verandering, zijn ouders vinden de vrouw van zijn leven te zwart. Hun liefde is onmogelijk.
De soldaat en de negerin is een aanklacht tegen racisme. Zo heel veel is er in een eeuw tijd niet veranderd en de Maupassants naturalistische visie op de mens is nog altijd toepasbaar, ook al spreken we niet meer over negers. Het is daarom vreemd dat de uitgever voor deze titel koos in plaats van de veel neutralere Franse titel Boitelle et le café des colonies  te vertalen. En er rammelt wel meer aan deze uitgave, zoals de vertaling, die hier en daar echt te Vlaams is, wat in de dialogen nog wel te rechtvaardigen valt, maar niet in de beschrijvende teksten.
In de bewerking van Morice en Quella-Guyot is er voor gekozen om het verhaal te vertellen vanuit het perspectief van een oud geworden Antoine, zodat we weten hoe het met hem afloopt. Hoe het Norène vergaat lezen we in een tekstverhaal dat aan de strip is toegevoegd. Een merkwaardige keuze, want hierdoor mist het stripverhaal een hoopvol einde.
Saga 2017; 64 pagina's; harrdcover, kleur; € 19,99
☺☺☺
Deze recensie verscheen in druk (met een iets andere tekst) in de Boekenkrant van februari 2017. En daar staan nog veel meer interessante stukken in. Verkrijgbaar in de boekwinkel.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen