maandag 17 oktober 2016

Wreedheid zonder grenzen

Mooi Duister (Kerascoët & Fabien Vehlmann)


Kerascoët is het gezamenlijke pseudoniem van de illustratoren Marie Pompuy en Sébastien Cosset. Ze werkten mee aan de animatiereeks Kleine Vampier van Sfarr en werden door hem gevraagd om het tekenwerk van de serie Donjon over te nemen. Daarnaast maakte ze de fraaie, door Hubert geschreven bordeelthriller Miss Pas Touche en Reine Beauté.  verscheen oorspronkelijk in 2009 in de Franse taal bij uitgeverij Dupuis. Van Reine Beauté verscheen de vertalingg als Beeldschoon in drie delen ook bij uitgeverij Hum
Met de eerste pagina van Mooi Duister zetten Kerascoët en Vehlmann je stevig op het verkeerde been. Een schattig elfachtig meisje krijgt een al even schattig mannetje op  koffievisite. Er is  duidelijk iets gaande tussen de twee. Maar op het moment dat ze elkaar willen kussen druppelt er iets van het plafond. En nog iets, de druppels worden groter en de wezentjes slaan op de vlucht. Ze belanden in een natte wereld en dan wordt duidelijk dat het heel kleine wezentjes zijn. Het is best schokkend om vervolgens te ontdekken waar ze uit zijn gekropen en wat de druppels waren die omlaag kwamen.

De twee maken deel uit van een kleine gemeenschap die nu moet zien te overleven onder de blote hemel in een wereld die bol staat van de bedreigingen voor kleine wezentjes, zoals allerlei soorten dieren en planten. Maar het gevaar komt vooral ook van binnenuit. Er ontstaat niet alleen een strijd om het voedsel, maar ook een strijd om de macht. De barre omstandigheden halen het slechtste in de minimensen naar boven en hun wreedheid kent geen enkele grens meer. De enige die probeert om niet over te gaan tot wreedheden en perversiteiten is prinses Aurora, het elfje dat we zagen op de eerste pagina, maar zal ze er in slagen om als enige wel haar waardigheid te bewaren en ten koste van wat?
Mooi Duister is een verhaal vol verrassingen. De schattig getekende wezentjes en lieflijke waterverfkleuren in dit verhaal staan in scherp contrast met de steeds gruwelijker wordende gebeurtenissen. Het is een wreed sprookje dat pijnlijk laat zien waartoe iemand in staat is als de omstandigheden daar aanleiding toe geven en hoe moeilijk het is om onder extreme omstandigheden trouw te blijven aan je normen over goed en kwaad.
Hum 2016
94 pagina's, kleur; hardcover stripalbum;€ 19,95

☺☺☺☺

1 opmerking:

  1. Voor mij waren al die wezentjes een soort kinderen. Elk in een iets andere fase en met een eigen karakter en eigen doelstellingen, maar allemaal onvolwassen en duidelijk niet in staat om voor zichzelf te zorgen en/of in harmonie met de anderen te leven. Het verhaal ging in mijn ogen daarom vooral over hoe wreed kinderen kunnen zijn. En dat een wereld geregeerd door kinderen niet dat onschuldige paradijs zou zijn, dat ons in sommige liedjes en verhalen wordt voorgespiegeld.

woensdag 12 oktober 2016

Een bijzondere amulet

The time before (Cyril Bonin)

Bijna iedere dag maken we keuzes die invloed hebben op de rest van ons leven. Slechts één woord kan al voldoende zijn om je leven een andere kant op te laten gaan. Soms zou je het liefst terug gaan naar zo'n moment waarop je iets zei of deed dat je liever niet of anders had gezegd of gedaan. Dat is het uitgangspunt van The time before, een knap geconstrueerd verhaal van Cyril Bonin. (Fog, Camera obscura, Schijn bedriegt)

The time before speelt zich af in New York in de jaren vijftig van de vorige eeuw. De hoofdpersoon van het verhaal is Walter Benedict, een jonge fotograaf, die op een avond een oude man helpt, die op straat beroofd wordt. Als dank geeft de man hem een talisman, die volgens hem bijzondere krachten heeft. Hij kan je terug laten gaan naar het moment in de tijd waar je aan denkt en je dat opnieuw laten beleven. Walter neemt het verhaal van de oude man niet al te serieus totdat hij, rokkenjager die hij is, door zijn baas wordt betrapt met een fotomodel dat de dochter van zijn werkgever blijkt te zijn. Ontslag op staande voet. Dat is het moment waarop hij besluit om de amulet toch eens te proberen. Zo weet hij zijn ontslag te voorkomen. Steeds vaker gaat hij de amulet gebruiken en door er slim mee om te gaan heeft hij de ene na de andere scharrel en wordt hij een succesvol fotograaf. Totdat hij een ernstig auto-ongeval heeft en in het ziekenhuis belandt. Hij weet dat hij het  hele ongeluk kan voorkomen door de amulet te gebruiken, maar dan leert hij  Lisa kennen, zijn verpleegster, die hem helpt revalideren. Als hij terug gaat in de tijd zal hij ook Lisa niet ontmoeten, van wie hij is gaan houden.
Rond dit dilemma schreef Bonin een knap geconstrueerd verhaal, dat ondanks het wat vreemde, sprookjesachtige uitgangspunt overtuigend wordt uitgewerkt. Tel daar de mooi ingekleurde, sfeervolle tekeningen bij en je hebt een topstrip in handen.
Bloan 2016; 104 pagina's; hardcover, kleur; € 19,95
☺☺☺☺

Kijk ook eens op http://hanspols.nl

maandag 10 oktober 2016

Een enge, kleine manipulator

WEEGEE (Wauter Mannaert & Max de Radigues)
Vrij snel na El Mesias verrast Wauter Mannaert opnieuw. Deze keer met Weegee, een biografisch verhaal over de legendarische fotograaf Weegee. Arthur Fellig zou je een van de eerste paparazzi kunnen noemen. Onder de artiestennaam Weegee specialiseerde hij zich in het vastleggen van ongevallen en moorden. Daarbij ging hij niet al te netjes te werk. Door goede contacten slaagde hij er in om als eerste bij de plaats van het ongeluk of de moord te zijn. Het valt niet te ontkennen dat hij mooie, harde maar en menselijke foto's maakte, maar hij schaamde zich er niet voor om het lijk voordat de politie arriveerde nog even subtiel te manipuleren, zodat hij het door hem gewenste beeld voor de camera kreeg.
In New York groeide Weegee uit tot een sterfotograaf. Kranten betaalden grof geld om zijn mooie plaatjes exclusief af te kunnen drukken. Maar voor hem was dat niet genoeg. Hij zocht erkenning als kunstenaar en verlangde ernaar om opgenomen te worden in societykringen. Daar zaten ze, ondanks de publicatie van zijn prachtige fotoboek Naked City niet echt op de enge, kleine manipulator te wachten die achter de Hollywoodsterren aanjoeg en telkens dezelfde anekdotes over zijn spannende leven vertelde.
Mannaert en De Radigues schetsen een sfeervol beeld van New York in de jaren dertig / veertig en maken een niets ontziend portret van een man met een gespleten persoonlijkheid die enerzijds zijn kicks haalde uit het grove geweld en het leed aan de onderkant van de samenleving en anderzijds niets liever wilde dan bij de elite horen. Mannaerts tekenwerk is sinds zijn debuut met sprongen vooruit gegaan en hij heeft met Weegee zijn beste werk tot nu toe afgeleverd.
Bloan 2016; 128 pagina's; hardcover, zwart-wit; € 19,95

☺☺☺☺

donderdag 6 oktober 2016

Gewone mensen in oorlogstijd

SUITE FRANÇAISE - STORM IN JUNI (Emmanuel Moynot)
Suite Française - Storm in juni heeft een interessante voorgeschiedenis. Deze door Emmanuel Moynot getekende paperback is de stripversie van het eerste  deel van Suite Française, een boek waaraan de Franse schrijfster Irène Némirosky werkte in de eerste jaren van de Tweede Wereldoorlog.
Irène Némirosky werd geboren in 1903 in Kiev als dochter van een joodse bankier. Op haar zestiende verhuisde ze met haar ouders naar Frankrijk. In 1929 brak ze door als schrijfster met de roman David Golder. Haar boeken, waarin ze een veranderend Frankrijk op weg naar verwoesting beschreef waren succesvol, maar riepen ook felle reacties op.
Aan Némirosky's carrière kwam een einde na de Franse bezetting door de Duitsers. Haar boeken werden verboden en ze kreeg een publicatieverbod. Dat weerhield haar er niet van om te blijven schrijven zonder haar teksten te kunnen publiceren. In 1942 werd ze opgepakt en stierf ze in Auschwitz, een koffer achterlatend met manuscripten. Toen haar dochters jaren later de koffer openden bleken er zich tussen de manuscripten nog een aantal complete romans te bevinden: Chaleur du sang (De hitte van het bloed) en de eerste twee delen van Suite Française, waarin ze het leven beschrijft van een aantal gewone mensen in oorlogstijd.  Er waren vijf delen voorzien, maar ze kon er slechts twee voltooien.
Toen Suite Française in 2004 postuum verscheen werd het onthaald als een meesterwerk. Het tweede deel (dat het leven van een aantal vluchtelingen beschrijft in een dorpje) werd inmiddels met succes verfilmd onder de titel Suite Française. In deze stripversie geef Emmanuel Moynot zijn getekende visie op het eerste deel. Hij bracht het verhaal mooi in beeld in een wat krasserige stijl, schetsen bijna, wat goed past bij de sfeer van het verhaal dat ook iets gehaasts heeft.
Suite Française - Storm in juni beschrijft de lotgevallen van een aantal zeer uiteenlopende personages die Parijs ontvluchten als het Duitse leger steeds verder oprukt. Hun maatschappelijke verschillen verdwijnen tijdens die vlucht,  ze moeten (met moeite) afstand doen van hun oude leven en vallen terug op hun eigen persoonlijkheid. Hun ware aard komt naar boven als er nog maar een ding is dat telt: overleven. Het is het begin van een reis door Frankrijk, die voor een aantal van hen ook het einde betekent.
Sherpa 2016; 224 pagina's; paperback, zwart-wit; € 19,95
☺☺☺☺

Kijk ook eens op http://hanspols.nl

maandag 3 oktober 2016

Loodzware thema's en onduidelijke personages

MARIE-LEONTINE (Raphaël Beuchot & Zidrou)
Voor Raphaël Beuchot schreef Zidrou eerder al twee verhalen die zich beide afspelen in Afrika: De verhalenverteller en De platenspeler. Hoewel het beide op zichzelf staande verhalen zijn word Marie-Leontine wel beschouwd als het derde deel van een trilogie Dat is begrijpelijk, maar niet helemaal terecht. Marie-Leontine is een ander soort verhaal.
Bij de eerdere boeken ging het vooral om het verhaal en dat werd met veel zwier verteld, maar bij Marie-Leontine lijkt er in de eerste plaats te zijn gekozen voor een thema met een 'boodschap' waaromheen een verhaal is opgebouwd. Vrouwenbesnijdenis komt in Afrika (helaas) nog veelvuldig voor en Marie-Leontine staat  hetzelfde lot te wachten. Het meisje is de dochter van Antoinette, een Afrikaanse vrouw die een verhouding heeft met Yue, een jonge Chinees, die werkt voor een van de vele Chinese ondernemingen die momenteel Afrika aan het 'koloniseren' zijn.
En voila, vrouwenbesnijdenis en modern imperialisme, twee loodzware thema's in één boek, voeg daar een rits bijpersonages aan toe waarvan de rol niet altijd duidelijk is en je weet dat dit bijna niet goed kan gaan. En dat gaat het ook niet. Er gebeurt te veel dat afleidt van het thema en ondanks de emoties en het drama waarmee de relatie tussen Yue en Antoinette gepaard gaat komen ze daardoor niet echt tot leven. Zidrou heeft een statement willen maken, maar heeft daar een uitgebreid dossier voor nodig dat aan het verhaal is toegevoegd in plaats van het verhaal zelf er voor te gebruiken. Het boek krijgt daardoor het karakter van een educatieve uitgave waarbij het niet om de strip gaat, maar om de informatie die is toegevoegd. En dat was niet de bedoeling. Het doet een beetje denken aan stripverhalen die Derib ooit maakte over AIDS en drugsgebruik. Hoewel die iets beter uit de verf kwamen, misschien omdat schrijver en tekenaar er dezelfde persoon zijn.
Zidrou heeft lef. Hij pakt thema's op die verder iedereen laat liggen. En juist op die momenten toont de gelauwerde scenarist zijn beperkingen. De klant (over prostitutie) kwam niet goed uit de verf en ook het meer recente Onafscheidelijk (over incest) was niet geheel geslaagd. Met Marie-Leontine is het hem niet gelukt om en een taboeonderwerp aan te snijden en een goed verhaal te vertellen.

Lombard 2016; 104 pagina's; hardcover, kleur; € 19,50