dinsdag 7 oktober 2014

Opgescheept met een kind

Kogaratsu 13: Taro (Michetz & Bosse) 
Er zijn een paar stripseries, waarvan elk nieuw deel iets is om naar uit te kijken. Zo'n serie is Kogaratsu van Marc Michetz en Bosse. Het was alweer vier jaar geleden dat het vorige verhaal, Het gezicht van het kwaad, uitkwam. 
Toen aan het begin van de jaren tachtig het eerste verhaal van Kogaratsu werd voorgepubliceerd in Robbedoes, was dat iets heel bijzonders. Stripverhalen speelden zich zelden af in Japan, met als enige uitzondering Ugaki de samoerai van Gigi, en van manga (Japanse stripverhalen) had nog vrijwel niemand gehoord. Japan was nog een grotendeels onbekend land met een rijk en een beetje mysterieus verleden.
Inmiddels is het geen uitzondering meer dat stripmakers hun verhalen situeren in Japan, denk maar aan Okko en Samoerai, je hebt ze inmiddels voor het uitkiezen.Toch steekt Kogaratsu hier met kop een schouders bovenuit. Daar zijn een paar redenen voor te bedenken. Om te beginnen nemen Michetz en Bosse er ruim de tijd voor om een verhaal te bedenken en uit te werken. In ongeveer dertig jaar tijd verschenen er slechts dertien boeken. Minstens zo belangrijk is  dat ze het simpel houden. Ze moeten het niet hebben van ingewikkelde plots en subplots, bovennatuurlijke gebeurtenissen of een overdosis aan geweld, maar vertellen een helder, menselijk verhaal.
Kogaratsu is een ronin, een samoerai zonder meester, die  kan worden ingehuurd om zaakjes op te knappen. In Taro wordt hij ingeschakeld om een kind te ontvoeren en naar zijn moeder te brengen, een oude liefde van hem. Hij slaagt erin de jongen te ontvoeren, maar wordt op de hielen gezeten door de mannen van de shogun, die het kind terug wil hebben. Terwijl hij zit opgescheept met een kind moet hij proberen om met listen de mannen van de shogun af te schudden.
Taro verwijst naar de Japanse stripklassieker Lone wolf and cub, waarin een ronin met een klein kind door Japan zwerft.  Het kan gezien worden als een eerbetoon aan Kazuo Koike en Goseki Kojima, de makers van deze reeks, maar ook zonder deze wetenschap is  Taro heel erg de moeite waard. Het is een soort western en na het nogal duistere vorige album een stuk luchtiger.
Taro wordt rustig en met veel sfeer en een beetje humor verteld en met zijn prachtige tekeningen weet Michetz in Taro het oude Japan opnieuw tot leven te wekken. Op zo'n mooi album mag je best vier jaar wachten. Het geduld is beloond.
Dupuis 2014
46 pagina's, kleur; stripalbum met zachte kaft; € 7,95

☺☺☺☺

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen