dinsdag 8 april 2014

Een orgie van geweld

Bloedheet (Baru & Vautrin)


De Franse stripmaker Baru heeft sinds hij in de jaren tachtig begon heel wat albums op zijn naam gezet die helaas maar mondjesmaat vertaald worden. Hij is vooral bekend van de roadthriller Vluchtweg naar de zon, maar ook van Onderweg en De woesteling (uit de reeks Vrije Vlucht). Met deze boeken bewees hij dat hij zelf een uitstekend verhaal kan vertellen. Voor Bloedheet  (Canicule) baseerde hij zich echter op een roman van Jean Vautrin, die ook al verfilmd werd.
Net als bij Baru zijn ook in de romans en films van Vautrin de hoofdpersonen vaak mensen die tot de laagste klassen behoren. De regelmatige striplezer kent ongetwijfeld de bewerking door Tardi van zijn roman De stem van het volk.
Zoals de titel al aanduidt is Bloedheet een broeierig verhaal. Het speelt zich af op en rond een verlaten boerderij, waar een merkwaardig stel mensen probeert om met elkaar samen te leven, een tirannieke boer, een vrouw die hem haat, zijn nymfomane dochter, zijn bastaardzoon... het is  de onderbuik van de samenleving op een paar vierkante kilometer.
Op de een of andere manier slaagt dit vreemde gezelschap erin om een soort evenwicht te bewaren in hun relaties tot elkaar, maar het is kwetsbaar. Als op een dag  de crimineel Jimmy Cobb met een tas vol geld belandt in de velden rondom hun boerderij komt het zwaar onder druk te staan. Op de hielen gezeten door de politie en andere gangsters vlucht Cobb de boerderij in en hij laat zijn tas achter tussen het graan.
Cobb wordt al snel ontdekt door de immer geile dochter die hem wel wil helpen in ruil voor betaling in natura. Aniello, de bastaard zoon, vindt intussen de tas en haalt er het geld uit. Na voor de zoveelste keer te zijn afgetuigd verlaat hij met (een deel van) het geld de boerderij. Daar lopen intussen de spanningen hoog op om te eindigen in een orgie van geweld. Of iemand de bloedhete dag zal overleven en wie dat zal zijn is de grote vraag.
Baru is als tekenaar op zijn best in Bloedheet. Hij tekent prachtige, lelijke koppen en gebruikt een heel efficiënte pagina-indeling, waarmee hij bewerkstelligt dat je alle gebeurtenissen als lezer van een soort afstand volgt en je er nooit echt bij betrokken gaat voelen. Dat effect wordt nog eens versterkt door de hoofdrolspelers in dit gewelddadige drama die zonder uitzondering ontzettend lelijk en onsympathiek zijn. Om de een of andere reden praten ze ook nog eens plat Vlaams. Alleen Aniello roept wat sympathie op, maar blijkt uiteindelijk net zo'n loser als de rest.
Casterman2014
112 pagina's, kleur; hardcover stripalbum; € 19,50

☺☺☺☺

Geen opmerkingen:

Een reactie posten