maandag 27 mei 2013


Gecompliceerde vriendschap

 

Blauw is een warme kleur (Julie Maroh)

Uitg. Glénat; 156 pl.; kleur; harde kaft; € 19,95

 

De gouden palm van cannes werd afgelopen weekend gewonnen door de film La vie d'Adèle van Abdellatif Kechiche. Hij baseerde zijn  film op het stripverhaal Blauw is een warme kleur van Julie Maroh dat ongeveer twee jaar geleden verscheen. In Blauw is een warme kleur ontdekt de vijftienjarige Clémentine met een schok dat ze anders is dan anderen. Ze heeft net haar eerste vriendje als ze op straat een meisje tegenkomt met blauw haar. De gevoelens die dat bij haar oproept zijn volkomen nieuw en verwarrend en ze kan het meisje niet meer uit haar gedachten zetten. Ze praat erover met Valentin, een homoseksuele schoolvriend.

Valentin neemt haar mee naar een homobar en daar is het meisje met het blauwe haar ook.  Ze raken met elkaar aan de praat en blijven elkaar na die eerste ontmoeting zien. Hun vriendschap is gecompliceerd. Emma, het meisje met het blauwe haar, heeft een relatie met een andere vrouw en is ervan overtuigd dat Clémentine op mannen valt. Clémentine is op haar beurt verliefd op Emma, wil niets liever dan altijd bij haar zijn, maar durft niet toe te geven aan haar gevoelens.

Blauw is een warme kleur is het indrukwekkende debuut van de jonge Julie Maroh. Zij heeft gekozen voor een spaarzaam gebruik van kleur, waarbij uiteraard vooral de kleur blauw eruit springt en contrasteert met de grauwheid van Clémentines dagelijkse bestaan. Haar tekenstijl refereert, vooral in de manier waarop Maroh gezichten tekent, aan het werk van Loisel (Magasin general) en Frank Pé (Zoo), maar verder heeft ze voor een debutant nu al een onmiskenbaar eigen stijl. Het ontroerende liefdesverhaal wordt verteld aan de hand van Clémentines dagboek. Door voor deze vorm van vertellen te kiezen weet Julie Maroh goed invoelbaar te maken hoe een jonge vrouw de ontdekking van haar homoseksualiteit en haar eerste, problematische relatie ervaart. Dat Blauw is een warme kleur een dramatisch verhaal is, wordt al op de eerste pagina’s duidelijk. Er zullen maar weinig lezers van dit boek zijn die tot de laatste pagina de ogen droog weten te houden.

 

Hans Pols

 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen